شمارهٔ ۷۶۷
پیرانه سر ز دست بدادم عنانِ دلمن پیر و مبتلا به هوایِ جوانِ دل
هر روز چون نَفَس به لب آمد هزار باردر آرزویِ رویِ دل آرای جانِ دل
بی دل ترست هر که نگه می کنم ز منخود هیچ کس نشان ندهد از نشانِ دل
با آن که دل ندارم و در بندِ جان نی امترسم ز آهِ سینه ی آتش فشانِ دل
رفته ست مرغِ دل ز نشیمن گهِ قدیماز بس که عشق تفرقه کرد آشیانِ دل
بیزارم از دلی که به جان آمدم از اوهر جا که خواه گو برو ای خان و مان دل
آباد باد حسنِ تو گر دل خراب شدگوهر چه خواه باش مه این و مه آنِ دل
آن جا که دوست است به جز دوست هیچ نیستکونّین را چه مرتبه در لامکانِ دل
پنجاه سال گفتم و پایان پدید نیستتا چند جان کنم ز پیِ داستانِ دل
هم چون نزاریی دگر اندر رکابِ عشقهرگز نداد هیچ کس از کف عنانِ دل