شمارهٔ ۷۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: اب۱۳ بیت

وقف کردم هستی خود بر شرابنیستی از من بمان گو در حجاب

بر لب کوثر نشستن روز بعثای مسلمانان از این خوش تر مآب

اهل فطرت مست از آن جا آمدندهم چنان مستند تا یوم الحساب

من هم از آن جام مستی می کنمتا نپندارید کز خمرم خراب

آب و خاک عشق بر هم کرده اندپس سرشت من از آن خاک است و آب

آتش سودای عشقم آبم ببرداز چه از بس تاب سوز و سوز تاب

چشم ما و طلعت دیدار دوستچشم خفّاش است و نور آفتاب

آفتاب آن جا اگر چه ذره ایستاز ره تمثیل کردم انتساب

من چو حربا عاشقم بر عکس نورنی چو خفاشم زخور در احتجاب

تا شوند احباب در محبوب محواز وجود خویش کردند اجتناب

تا که خواهد طاقت انوار داشتگر جمال از پیش بردارد نقاب

چشم امید نزاری روشن استاز طلوع نور نجل بوتراب

پرتوی بر جان من زان نور تافتذره وار افتاده ام در اضطراب

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و مستی ناشی از آن سخن می‌گوید. او هستی خود را وقف شراب عشق کرده و از عدم خود می‌گوید. نشستن بر لب کوثر و خوشحالی مسلمانان را برای خود یادآور می‌شود. او به مستی اهل فطرت اشاره می‌کند که همچنان تا روز حساب خود را مست می‌دانند. شاعر بر این نکته تاکید دارد که او نیز از همین جام مستی می‌نوشد و چقدر سرشت او از آب و خاک عشق تشکیل شده است. عشق او مانند آتش سوزان است که او را در خود می‌سوزاند و چشمانش به دنبال دیدار محبوب است. او با استفاده از تمثیل، نور و عشق را به هم پیوند می‌زند و بر این نکته تاکید دارد که عاشقان باید از خودگذشتگی کنند تا به جمال محبوب برسند. در پایان، شاعر از درخششی که بر جانش می‌تابد صحبت می‌کند و از حالتی اضطراب‌آور که این نور بر او می‌گذارد.