شمارهٔ ۷۲۲
همه را شادی و مارا غم جانانه خویشهمه با همدم و ما با دل دیوانه خویش
مبتلای غم و محنت زده هجرانیمآشنا ناشده با دلبر بیگانه خویش
بر سر آتش و آبیم ز چشم و دل خودچند سوزیم در این تنگ قفس خانه خویش
هر دم این سوخته پروانه ما یعنی دلجان به کف بر نهد از همت مردانه ی خویش
راست چون جغد گرفتم به خرابی مسکننه که چون گنج نهانیم به ویرانه خویش
گر زمانی ز پس پرده برون آید دوستپیش آن شمع بسوزیم ز پروانه خویش
مرد اگر معتکف خاک در دوست بودبه که بر مسند تعظیم به کاشانه خویش
سال ها شد که به دریای عدم غواصیمتا وجودی به کف آریم ز دردانه خویش
هان نزاری مطلب صاف ز خم خانه دهرچونکه در دُرد زدیم اول پیمانه ی خویش