شمارهٔ ۷۱۵

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: وش۱۳ بیت

آن موی بریده بر بنا گوشکشته ست مرا و کرده مدهوش

نغزت برِ روی و غمزه و چشمخوبست سرِ دست و بازو و دوش

گر می خواهی که عالمی خلقزان زلف کنند حلقه در گوش

مِعجر بنه از سر و کله داردُرّاعه بیفکن و قبا پوش

ای ترک پری صفت حدیثیزین هندوی خود به لطف بنیوش

بوسی که هزار جان بیرزدآسان آسان به هیچ مفروش

گر آمده بوده ای ز فطرتخاص از پی خون من در آن کوش

تا جان ببرم مگر چو کردمترک دل و دین و دنیی و هوش

دادی بستانم از تو گر هیچسرمست درآرمت به آغوش

آنرا که به یاد توست زندهیکباره چنین مکن فراموش

زآن یک نفسی که دیدمت دیتا روز نخفتم از غمت دوش

گویند نزاریا چه بودتوین گریه و ناله چیست خاموش

ای بی خبران بر آتش عشقمی سوزم اگر نمی زنم جوش

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و زیبایی معشوق می‌پردازد و به نحوی از دل‌مشغولی و دیوانگی ناشی از عشق صحبت می‌کند. موی بریده و زیبایی‌های معشوق او را به شدت تحت تاثیر قرار داده و او را مدهوش کرده است. شاعر از زیبایی‌های چهره و بدن معشوق می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که اگر کسی بخواهد، می‌تواند با زلف‌های معشوق خود حلقه‌ای برای گوش بسازد. او از معشوق می‌خواهد که لباس‌های سنگین و درشت را کنار بگذارد و خود را به زیبایی نمایش دهد. شاعر همچنین به عشق عمیق و رنجی که از جدایی می‌برد اشاره می‌کند و ناتوانی خود را از فراموش کردن محبوبش را بیان می‌کند. او به دیگران می‌گوید که نمی‌دانند او در آتش عشق چگونه می‌سوزد و دلی پر از درد دارد. این شعر به زیبایی، عشق و تاثیر عمیق آن بر روح و روان انسان می‌پردازد.