شمارهٔ ۷۱۳

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: وش۹ بیت

بیا جانا جهان بر من بمفروشبیا تا یک دمت گیرم در آغوش

گهت لبها گزم گاهی زنخدانگهت بازو گزم گاهی بنا گوش

چو می دانی که مست از جام عشقماگر شوری کنم بر من فراپوش

لبت تا چاشنی کردم به بوسینشد آن لذتم هرگز فراموش

چو پایم بستی از دستم بدادیشدم بیمار در تیمار من کوش

همین تا چشم برکردم به رویتز تاب مهر خونم می زند جوش

ز می مست‌اند هشیاران دیگرمن از چشمان مخمور تو مدهوش

صبوری می کن و می ساز با غمملامت می کش و می باش خاموش

نزاری چون درافتادی به زاریچه شاید کرد با تقدیر مخروش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق خود می‌خواهد که به او بیاید و او را در آغوش بگیرد. او به شدت عاشق و مدهوش است و از زیبایی‌های معشوقش وصف می‌کند، از لب‌ها و بازوها و اینکه تمام وجودش به او وابسته است. شاعر بیان می‌کند که عشق او باعث شده بیمار و دیوانه شود و هر لحظه‌ای که از روی معشوقش چشم بردارد، دلتنگ و نابود می‌شود. او از معشوقش می‌خواهد که صبور باشد و با غم‌ها بسازد، در حالی که خود را تسلیم عشق کرده و بی‌تاب است. در نهایت، شاعر به تناقض تقدیر اشاره می‌کند و این که هیچ کاری نمی‌تواند در برابر آن انجام دهد.