شمارهٔ ۷۰۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: وش۹ بیت

ز دست مدعیان یک زمانکی شبِ دوششرابکی دو سه در خدمتت نکردم نوش

به روزگار شبی دیگر اتفاق افتدکه پای بوس تو حاصل کنیم و دست آغوش

بر آتش جگرم ریز یک دم آب وصالکز اندرون وجودم به سر برآمد جوش

قبا مکن چو گریبان غنچه پرده ی منکه همچو بلبل مستم در آوری به خروش

غم تو هرچه درآیم که با تو برگویمشکیب می نهد انگشت بر لبم که خموش

چه باک اگر ز پسم مدعی جفا گویدمنت به پیش برم چون غلام حلقه به گوش

بیا که عمر گرامی برفت یار عزیزمکن سعادت امشب مده ز دست چو دوش

بیار باده صافی که با تو در رمضانفرو برد به صفا صوفی مرقع پوش

نخست خود بخور آن گه به دوست کامی پربده به دست نزاری و بر فلک زن دوش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و دردهایی می‌پردازد که شاعر از محبت و فراق حس می‌کند. او به معشوق خود می‌گوید که در گذشته به او خدمت نکرده، اما در آینده آرزو دارد که به پایش بیفتد و در آغوشش باشد. شاعر از آتش عشق و اشتیاق سوزان خود صحبت می‌کند و با تشبیه خود به بلبل، به نشانه‌ای از شوق و ناگفته‌هایی که در دل دارد اشاره می‌کند. همچنین از غم عشق می‌گوید که او را مجبور به سکوت کرده و انتظاراتی که از معشوق دارد را بیان می‌کند. در نهایت، از معشوق می‌خواهد که از لحظات باارزش عمر استفاده کنند و شادمانی‌ها را با نوشیدنی لذت‌بخش تقسیم کنند.