شمارهٔ ۶۹۵

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انش۹ بیت

هیهات نزاری بنگر بوسه ستانشزلفش بکش و لب بگز و بوسه ستانش

با آن که چنین است مشو غرّه به حسنشبی کار چرا باشی مگذار چنانش

مگریز ز تیرِ مژۀ مستش اگرچهتا گوش کشیده خمِ ابرویِ کمانش

تا از لبِ شیرینش بوسه نستانیشیرین ست چه می دانی یا شور دهانش

تا بویِ نمک دارد یا لذّتِ شکّرجز آن نشناسد که مکیده ست دهانش

سر در سرِ شیرینِ لبش کرد چو فرهادبا هر که نویدِ شکری داد زبانش

آن کس که ببوسید گمان است یقینشوآن کس که نبوسید یقین است گمانش

از تیرکشِ غمزۀ او روی نپیچیدگر هر مژه در دیده شود هم چو سنانش

بی چاره نزاری چه حکایت کند از وصلهرگز به کناری نرسیده ز میانش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ جذابیت و فریبندگی معشوق است. شاعر به زیبایی و تاثیر عمیق لب‌ها و زلف‌های او اشاره می‌کند و از دیگران می‌خواهد که فریب حسن او را نخورند و بی‌کار نمانند. همچنین در مورد لذت بوسه و تاثیر آن صحبت می‌کند و می‌گوید که هر کس لب‌های شیرین او را نبوسد، دچار تردید خواهد شد. شاعر با حسرت از عشق بی‌پاسخ خود می‌گوید و ابراز می‌کند که هیچ‌گاه نتوانسته به وصال معشوق دست یابد. او در نهایت احساس ناکامی و عذاب ناشی از دوری را بیان می‌کند.