شمارهٔ ۶۹۴
معطّرست دماغم ز بوی ِ یرلیکشملازمم به دل و جان ز دور و نزدیکش
ز بختِ من نظرِ دولتی قوی باشدکه در کنارِ من آید میانِ باریکش
از آن دو هندویِ جادو به زیرِ ابرویِ طاقشدند بنده به صد دل مغول و تازیکش
بر آستانۀ او آفتاب فخر کنداگر محّلِ یکی باشد از ممالیکش
چو شب سیاه کند از سپید کاریِ خویشجهانِ روشن بر من چو زلفِ تاریکش
دلِ نزاریِ مسکین چنان مسلّم کردکه هم چو مملکتِ خویش کرده تملیکش