شمارهٔ ۶۹۰
که می آرد به دل پیغامِ یارشکه باد از صدقِ دل جانم نثارش
نیارامد دلم تا روزِ محشرمگر آن شب که گیرم در کنارش
غلامِ نکهتِ بادِ صبایمکه دارد بویِ زلفِ مشک بارش
گلش گر در چمن بیند نشیندسنانِ رشک در پهلویِ خارش
که باشد نرگسِ رعنا که خود راکند نسبت به چشمِ پر خمارش
بماند زادۀ کانِ بدخشانخجل از رشکِ لعلِ آب دارش
خلافِ سرو اگر بالا نمایدگریزد ز آن بلا در زینهارش
عجب نبود اگر در روضه طوبازمین بوسد نه سرو جویبارش
بلرزد از حسد سروِ پیادهچو برطرفِ چمن بیند سوارش
عجب چابک سواری وین عجب ترکه قلبِ دوستان باشد شکارش
نه زر دارم نه زور و هیچ غم نیستز زاریِ نزاریِ نزارش