شمارهٔ ۶۶۱

وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)قافیه: اتبس۶ بیت

زاهد مخمور را راهِ مناجات بسعارف مجموع را کنج خرابات بس

شاهد ما گو درآی تا نظری خوش کنیمبی‌غرض عشق را ذوق ملاقات بس

زهد مورز ای فقیه باده ‌خور و عشق بازگر دم ما می‌زنی هم روش مات بس

معرفت کردگار وصف کن ار عارفیور نه کرم کن خموش چند کرامات بس

ز آن چه تو گم کرده‌ای باز نیابی به بانگنعره مزن تا به کی زین همه طامات بس

رمز نزاری نگر تا که بدانی که چیستیعنی اگر طالبی رهبرِ دانات بس

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تمایل و اشتیاق به ارتباط و مناجات با معشوق و خداوند اشاره دارد. شاعر به زاهدان و فقیهان هشدار می‌دهد که از زهد و دوری از دنیا صرف‌نظر کنند و به عشق و باده‌نوشی روی آورند. او بر اهمیت عشق و تجربه‌های معنوی تأکید می‌کند و می‌گوید که تنها دانایی و معرفت واقعی در عشق و رفاقت با معشوق نهفته است. همچنین اشاره می‌کند که جستجوی حقیقت و درک عمیق از خداوند نیازمند رهبری و آگاهی است و صرف ناله زدن کافی نیست. در کل، این شعر دعوتی به زندگی عمیق‌تر و پرمعناتر است.