شمارهٔ ۶۶

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: یازافتاب۷ بیت

غذا چون کنم دردی از آفتابموافق تر الحق می از آفتاب

بیا ساقیا ساغری ده به منکه عکسش بریزد خوی از آفتاب

سر خشک مغز پر آشوب منبه می گرم کن تا کی از آفتاب

خیالم ز ماه قدح لمحه ییجدا نیست همچون فی از آفتاب

نه در جام کی می نمودی جهانچه کم بود جام کی از آفتاب

ز جام صبوحی گریزان مباشچو خفاش در هر پی از آفتاب

به می کن دوای نزاری مسازچو حربا دواءالکی از آفتاب

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر در مورد درد و رنجی که از تابش آفتاب (یا نماد مشکلات و سختی‌های زندگی) می‌کشد، صحبت می‌کند. او به ساقی (مظهر زندگی یا عشق) می‌گوید که برایش می (نوشیدنی) بیاورد تا آرامش بیابد و از آفتاب دور شود. ذهنش دچار آشفتگی است و به دنبال آرامش است. او به زیبایی و لذت‌های زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که نباید از می‌نوشی (نماد شادی و عشق) دوری کرد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که نوشیدنی باید به او کمک کند تا از دردهایش فارغ شود.