شمارهٔ ۶۵۹
زبان تیز دارم همچو الماسز الماسم بترسید ایّهاالناس
ملامت تا به کی خواهم کشیدنازین مشتی خطا بینان نسناس
خدنگ آه من از چرخ بگذشتچو تیز ناوک از اوراق قرطاس
دوای درد من داند طبیبیکه فربه بازبشناسد ز آماس
چه داند آنکه از دکّان عطّارنداند فرق کردن خانه کنّاس
تواند مرده زنده کرد هرگزفسرده هم چو روحالله به انفاس
فروافتاد تشتِ نام و ننگمز بام گنبد این نیل گون آس
صدای عشقم از صندوق گردونبرآمد تا فتاد این مهره در تاس
مرا در بزم فطرت عشق در حلقدمادم ریخته کاس از پی کاس
اگر مستی کنم بر من مکن عیبز مستی من ای هشیار مهراس
برآوردم درون خنب غسلیفرو شستم وجود از چرکِ ادناس
غلام مرد دهقانم چه بودیکه بر خمخانه شب میداد می پاس
نزاری خوشهچین خرمن اوستاگر پشتش شود چون ماه نو داس