شمارهٔ ۶۲۶

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ور۱۰ بیت

ساقی بیار می که فلک می‌کند ظهورزان می که گیرد از اثرش آفتاب نور

مطرب بساز چنگ که از چنگ روزگارکس جان نبرد جان من آخر پس از غرور

آواز چنگ تربیت روح می‌کندهم‌چون دماغ را که دهد تربیت بخور

بی می صباح بر دلِ ما می‌شود مسابی‌چنگ روح در تن ما می‌شود نفور

هر خفته کز ترنّم بلبل خبر نیافتدر حشر زنده باز نباشد به نفخ صور

آن‌ها که در بدایت فطرت نمرده‌اندکی بر کنند روز قیامت سر از قبور

ضایع مکن حیات به آوازه ی بهشتآوازه‌ای خوش است مَثَل این ولی ز دور

غافل مشو که هست به از ملک کایناتبا همدمی دمی که میّسر شود حضور

چندین ریاضت از پیِ آن می‌کشند خلقتا بر بساط خلد نشینند در صدور

بر خاک کوی زنده دلی ای نزاریابنشین که جمله بی‌خبرند از بهشت و حور

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به دعوت به نوشیدن می و لذت بردن از زندگی می‌پردازد. شاعر به ساقی می‌گوید که می بیاورد، زیرا تأثیر آن به اندازه‌ای است که آفتاب نور خود را از آن می‌گیرد. او همچنین می‌گوید که زندگی بی‌می و موسیقی، روح را آزار می‌دهد و انسان باید از لذت‌ها بهره‌مند شود. شاعر به غفلت انسان‌ها از زندگی و لذت‌های آن اشاره می‌کند و می‌گوید که بر سر قبرها، کسی که از زیبایی‌های دنیا بی‌خبر باشد، در قیامت نخواهد توانست زنده شود. او تأکید می‌کند که نباید زندگی خود را به جستجوی بهشت‌ در راز و ریاضت‌های سخت بگذرانیم، بلکه باید از لحظات زیبا و دلنشین زندگی بهره ببریم. در نهایت، شاعر از زنده دلی و آگاهی به زندگی سرشار از لذت‌ها سخن می‌راند.