شمارهٔ ۵۷۶
آهِ ندامت ز شیخ وشاب بر آیدآری چندان که آفتاب بر آید
عشق دمی در دمد به صورِ محبّتبو که سرِ خفتگان ز خواب برآید
از جگرِ منتظر نوایرِ حسرتدر جسدِ آلِ بوتراب بر آید
هیچ نمانده ست کز خزاینِ ظالمبانگ به تاراجِ انقلاب برآید
برقِ محبّت محیطِ عقل بسوزدآتشِ عشق از میانِ آب برآید
صاعقۀ عشق اگر شود متواتردود ازین تودۀ خراب برآید
حاسد اگر قرعه یی زند به تفالدر حقِ او آیۀ عذاب برآید
در حقِ ما هر که بد سگالد و گویدروزِ مکافات از ثواب برآید
آتشِ آهم اگر به دیر درافتددود ز خُم خانۀ شراب برآید
ما و خراباتِ عشق رغمِ عدو راجان ز تنش تا به تفت و تاب برآید
مجلسِ ما خوش تر از بهشت که هر دمحوروشی دیگر از نقاب برآید
پیشِ رباب از فراقِ دعد بنالدزاریِ زیرش چو از رباب برآید
بخت دگر باره گر دری بگشایدکامِ نزاری ز فتحِ باب برآید
آری اگر فطرتش مناسبِ حال استدعوتِ مظلوم مستجاب برآید
دولت اگر خود مساعدت نکند هیچفتنه ز تسکین به اضطراب برآید