شمارهٔ ۵۷۷
قیامت از جهان باری برآیدچنین سرو ار به گلزاری برآید
نقاب از روی اگر خواهی برانداختازین آشوب بسیاری برآید
مرا گویند بی کاری مکن پیشبکوشم هم مگر کاری برآید
چو سوزن شد وجودم در خیالشز پایم عاقبت خاری برآید
امیدی نیست سوزن را که روزیسرش از حبیبِ دل داری برآید
چه کم گردد ز دل داری که باریدمی گردِ دلِ یاری برآید
چه خواهد کرد جز تسلیم مظلوماگر دستِ ستم گاری برآید
به هر کویی که بگذشتم رقیبیبه رویم هم چو دیواری برآید
نظر بر ماهِ تابان گر فکندمبه چشمم آدمی خواری برآید
نزاری حاجتی داری به زارینکو زن فال گو آری برآید
شبی گر در کنارم آرم میانشهمه امیّدِ من باری برآید