شمارهٔ ۵۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: امما۹ بیت

خیز ای غلام باده درافکن به جام ماکز وصل توست گردش گردون غلام ما

گر لایق است چشمة خورشید را فلکخورشید باده را فلکی کن ز جام ما

آن قاصد است باده که جان است مقصدشجز وی به جان ما که رساند سلام ما

در بزم گه چو دست تو گردان کند قدحگردان شود سپهر سعادت به کام ما

ما را ز عقل ما همه اندوه و آفت استجز می ز عقل ما که کشد انتقام ما

می ده می ای غلام که از می در اوفتدصد لذت و نشاط به راحت به دام ما

یک ره که در جهان نتوان زیستن مقیمبی عشوه بی صواب نباشد مقام ما

نیکی کنیم و باده خوریم و عطا دهیمتا اقتدا کنند به ما خاص و عام ما

وآنها که بد کنند نزاری چنین کنداین شعر ما بس است بدیشان پیام ما

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره لذت‌های زندگی و نوشیدن شراب است. شاعر از غلام می‌خواهد که باده را در جامش بریزد و بر رابطه‌اش با محبوب تأکید می‌کند. او به اختیاری که خورشید بر عیش و لذت دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که باده‌ای که از محبوب خواهد نوشید، آسمان را به کام او خوش خواهد کرد. شاعر معتقد است که زندگی بدون عشق و لذت‌های روحی و جسمی قابل تحمل نیست و دعوت می‌کند که با نیکی و باده‌نوشی به دیگران الگویی برای رفتار خوب و خوش‌نشینی باشند. در انتها، شاعر به کسانی که بدی می‌کنند پیام می‌دهد که این شعر به عنوان پیامی از طرف او برای آن‌هاست.