شمارهٔ ۴۸۹
مرا اگر چو دو چشمت هزار جان باشدچو حلقۀ کمرت با تو در میان باشد
گر استخوانِ تنم هم چو سرمه خاک شودهنوز بویِ تو ام در مشامِ جان باشد
چه گونه صورتِ شیرین هنوز در سنگ استخیالِ رویِ تو در چشمِ من چنان باشد
کمندِ زلفِ تو در گردنم همی تابدچو خون به گردنِ ظالم که جاودان باشد
من از میان بروم چون تو در میان آییمحبّتِ ازلی را همین نشان باشد
جهان به رویِ چو ماهِ تو خرّم است و به لطفمقابلِ تو نه ممکن که در جهان باشد
دهانت ار به حلاوت نبات نیست چراچو چشمۀ خضرش سبزه بر کران باشد
لبش هر اینه کی باشد از خضر خالیکسی که چشمۀ حیوانش در دهان باشد
به رغمِ من سرِ زلفت به دستِ بادِ صبامده که غیرتِ من بیش تر از آن باشد
بپوش روی ز کوته نظر که صحبتِ اوگران بود پس اگر چند رایگان باشد
مکن در آینه رویِ نکو نگاه بسیکه عاشق از پیِ معشوق بد گمان باشد
به دوستی که وصالِ توم چنان بایدکه هم چو صورتِ جان از نظر نهان باشد
قبول کن ز نزاری حدیثِ عشق ومگویکه لافِ مدّعیان بر سرِ زبان باشد
به گوشِ جان بشنو کز میانِ جان گویدحکایتی که درو سرّ عاشقان باشد