شمارهٔ ۴۹۰
مرا محبّتِ تو در میانِ جان باشدنه هم چو مدّعیان بر سرِ زبان باشد
گر اتّصال نباشد به جسم چتوان کردخلاصۀ دل و جان با تو در میان باشد
تمام عشقِ تو باری مرا ز من بستدمحبّتِ ازلی را همین نشان باشد
تویی نهانِ من و آشکارِ من چه غم استگر آشکار شود راز اگر نهان باشد
نظر چه گونه ز روی تو برتوانم داشتگرم به هر مژه در دیده سد سنان باشد
نفس چه گونه زند با کسی دگر هرگزکسی که هم نفسش چون تو مهربان باشد
نسیمِ پیرهنِ یوسف ار چه در معجزمیانِ خلق چو افسانه داستان باشد
ولی خواصِ عرق چینِ نازکِ تو نداشتکه نکهتش مددِ عمرِ جاودان باشد
گر التفات کنی یک نظر تمام بودخجسته بختِ کسی کش قبولِ آن باشد
زهی سعادت و دولت اگر نزاری رامحّلِ بندگیِ حضرتی چنان باشد
ز آبِ دیده کند بر درِ تو فرّاشیاگر چو خاک مجالش بر آستان باشد