شمارهٔ ۴۸۴

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: قباشد۸ بیت

یار آن است که با یار موافق باشدایمن و ساکن و صافی دل و صادق باشد

یک جهت باید و یک دل که بود صاحبِ وجددو سری و دو دلی کارِ منافق باشد

هر چه پیش آیدش از نیک و بد و خوف و رجایار آن است که با یار موافق باشد

بی کم و کیف به هم داند و تسلیم کنددوست را هر چه پسندیده و لایق باشد

بل که گر جان طلبد هیچ تفاوت ننهدگر نهد عذر و کند دفع نه عاشق باشد

لایقِ عشق و محبّت نبود خاصه دلیکه سرآسیمه به انواعِ علایق باشد

عاشقِ سوخته خرمن چو نزاری بایدکه به تشنیع در افواهِ خلایق باشد

همه شب بر سرِ کویِ صَنَمی گل رخ ساربا دلِ سوخته در خون چو شقایق باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره ویژگی‌های یار حقیقی و عاشقانه سخن می‌گوید. شاعر می‌گوید که یار آن کسی است که با یار خود هم‌دل و صادق باشد و در یک جهت و با یک دل حرکت کند. او تأکید می‌کند که اگر کسی به دو سمت و دو دل باشد، منافق است. یار واقعی باید همه نیک و بد را بپذیرد و تسلیم عشق شود و آنچه را که دوستش سزاوار می‌داند، بدون کینه و حسادت ارائه دهد. عشق واقعی به حدی عمیق است که اگر حتی جان هم در خطر باشد، تفاوتی نمی‌کند. شاعر همچنین اشاره می‌کند که عاشق واقعی نباید تحت تأثیر علایق مختلف قرار گیرد و باید قلبش را صرفاً به عشق بسپارد. در نهایت، تصویری از عاشق سوخته را به تصویر می‌کشد که با دل سوخته و تحت فشار جامعه، عاشق کسی است که زیبایی و جذابیت او را تحسین می‌کند.