شمارهٔ ۴۸۵

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: الباشد۷ بیت

تا با منت این ملال باشدکی با منت اتّصال باشد

هر چند که صحبتِ گداییبا پادشهی محال باشد

نتوان دانست هم بکوشمباشد که مگر وصال باشد

گر حسن کند شگفت نبودآن را که چنین جمال باشد

جز خاکِ درِ تو آتشِ دلننشاند اگر زلال باشد

اندیشه نمی کنی که چندینبی داد و ستم وبال باشد

از کویِ تو جان برد نزاریهرگز نبرد خیال باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی احساسات و حالات عاشقانه می‌پردازد. شاعر می‌گوید که چگونه عشق و ارتباط با معشوق می‌تواند به نوعی دشوار و در عین حال زیبا باشد. او اشاره می‌کند که حتی اگر لحظه‌ای به وصال و نزدیکی به معشوق نرسد، باز هم ارزش تلاش و آرزو را دارد. شعر همچنین به زیبایی و جذابیت معشوق و تاثیری که بر دل عاشق دارد اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که عشق و آرزوی وصال می‌تواند باعث رنج و آتش دل شود. در نهایت، شاعر به ظلم و بی‌عدالتی که در عشق وجود دارد اشاره می‌کند و می‌گوید گاهی خیال معشوق نمی‌تواند تسکین‌دهنده باشد.