شمارهٔ ۴۷۸
چشم بر راهم که جانان کی رسد؟با چمن سروِ خرامان کی رسد؟
نافۀ آهویِ چین کی آورندوز سبا مرغِ سلیمان کی رسد
هر دمم از عشق صفرا میکنددردِ این سودا به درمان کی رسد
این معمّا را به می باید گشادتا مرادِ بی نوایان کی رسد
یا رب این باد از گلستان کی وزدیا رب این سیب از سپاهان کی رسد
کی به ما آید نسیمِ زندهرودپیکِ صبح از باغ کاران کی رسد
از عراق آید نمیدانم نسیمیا ز اطرافِ خراسان، کی رسد
از ختن یا از ختا یا از تتارتحفۀ یاری ز ترکان کی رسد
گرچه دوراندیشم و باریکبینوهمِ من در وصفِ ایشان کی رسد
کی بشارتنامهٔ روز آورندوین شبِ یلدا به پایان کی رسد
او که گفت آنم که فریادت رسمز اشتغالِ خویش با آن کی رسد
غبغب و زلفی عجب دیدم به خوابتا به من آن گوی و چوگان کی رسد
هان نزاری همچنان میگوی بازچشم بر راهم که جانان کی رسد؟