شمارهٔ ۴۶۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ازاندازد۱۰ بیت

یارِ ما ولوله در عالمِ راز اندازدگر نقابی که برانداخته باز اندازد

خوشش آن قامت و بالا که خود استادِ ازلکسوتِ حسن به بالایِ دراز اندازد

ساقیا باده دمادم ده و با چنگی گویتا ز آهنگِ عراقم به حجاز اندازد

دشمنِ سختِ من است آن که حدیثِ من و دوستنه به عکسِ روشِ عقل فراز اندازد

بارها خواستمش گفت که یک حلقه از آنزلف در حلقِ ملامت گرِ راز اندازد

غیرتم باز پشیمان کند و داند عقلکه خیالم به چنین فکرِ مجاز اندازد

چشم بر هم مزن ای دیده که برخواهد خاستفتنۀ تازه به هر غمزه که باز اندازد

واعظی گفت به مقصد نرسد الّا آنکه به مسجد رود و سر به نیاز اندازد

خود خیالِ تو نزاریِ خراباتی رانگذارد که مصلاً به نماز اندازد

هر که محمود بود بر همه عالم بندددرِ آن دیده که بر رویِ ایاز اندازد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به مضامین عاشقانه و عرفانی پرداخته است. شاعر در آن از معشوقی سخن می‌گوید که با زیبایی‌اش، شوق و هیجان را در عالم پراکنده می‌کند. او به ساقی می‌گوید که باده‌ای بیاورد تا از آهنگ خوشی‌ها به سرزمین‌های دور سفر کند. همچنین شاعر نگران کسانی است که منظور او و دوستش را درک نمی‌کنند و فقط به ظواهر می‌نگرند. او به زلف معشوق اشاره می‌کند که اگرچه باعث ملامت است، اما در باطن به فکر و خیال او ارزش می‌بخشد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هر کسی که به خدا نزدیک باشد، باید در برابر او خضوع و نیاز را پیشه کند، و به طور کلی، عشق و عرفان را به شکل‌هایی زیبا و نمادین ابراز می‌کند.