شمارهٔ ۴۶۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: رسازد۷ بیت

دلی که پیشِ غم از صابری سپر سازدغذایِ دل مگر از گوشۀ جگر سازد

به رنجِ هجرِ تو در ساختم چو ممکن نیستکه با کسی به مدارا غمِ تو در سازد

دلِ زمانه بسوزد ز سوزِ من چو دلمنوایِ عشقِ تو با نالۀ سحر سازد

مرا به عشقِ تو تقدیرِ چرخ راه نموداگر نه عقل ز پیشِ بلا حذر سازد

ولی چو حکمِ قضایِ سپهر نازل شدگمان مبر که کسی دافعِ قدر سازد

دلم وصالِ ترا باز اگر اجل برسدبه هر حیل که بود چارۀ دگر سازد

اگر چه کار نزاری زمانه با تو نساختامیدوارم آری خدا مگر سازد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به کاوش عواطف و احساسات خود در برابر غم و عشق می‌پردازد. او می‌گوید که دلش در برابر غم، دچار درد و رنج شده و تلاش می‌کند که با عشق، این درد را تسکین دهد. شاعر به عشق معشوقش اشاره می‌کند و می‌نویسد که سرنوشت او را به سوی این عشق هدایت کرده است، هرچند که شرایط زندگی گاهی سخت و غیرقابل پیش‌بینی است. او امیدوار است که روزی به وصال معشوق برسد، حتی اگر در حال حاضر مشکلاتی وجود داشته باشد. در نهایت، شاعر به امید و اعتماد به خواست خداوند اشاره می‌کند که شاید روزی شرایط بهتری برای او به وجود آورد.