شمارهٔ ۴۵۴

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: رد۱۰ بیت

مرا مادر به شیرِ عشق پروردپدر تعلیم در دیوانگی کرد

ز تن با جان برون آید چنین شیرولیکن تا که را دادند و که خورد

گر آبا واسطه گرامّهات اندز فطرت هر کس آورد آن چه آورد

چه می خواهد ز رندان مصلحت جویبرو گو هم به گِردِ صالحان گَرد

دماغِ هرکه برد از خاکِ ما بویبر آرد عشق از مغزِ سرش گرد

زنان را فرق باشد بر فسردهاگر عاشق نمیرد کی بود مرد

تنورِ سینه ی پر آتش منبه طوفانِ ملامت کی شود سرد

ملامت گر به عیب از ما نگویداگر یک شب به روز آرَد درین درد

مسلمانان نمی بینید آخرسرشکِ سرخ بر رخ ساره ی زرد

خدایا حق گزارش باد هر کودلِ ریشِ نزاری را نیازرد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به تجربیات و احساسات عمیق خود درباره عشق و زندگی می‌پردازد. او از تربیتش توسط مادر با عشق و پدرش با درس‌های دیوانگی می‌گوید. او اشاره می‌کند که عشق می‌تواند از وجود انسان‌ها به وجود آید و هر فرد بر اساس فطرت و زمینه‌اش عشق را تجربه می‌کند. شاعر همچنین به انتقاد از کسانی می‌پردازد که به دنبال مصلحت‌جویی هستند و از عشق و انسانیّت دور می‌شوند. او به جنگ درون و آتش سینه‌اش اشاره می‌کند که ناشی از ملامت‌های دیگران است و بیان می‌کند که اگر کسی رابطه‌ای عاشقانه داشته باشد، باید با سختی‌ها و دردهایش روبرو شود. او در پایان از خداوند می‌خواهد که دل‌های آسیب دیده را بیازارد و حقیقت را به آن‌ها نشان دهد.