شمارهٔ ۴۵۳
امروز که باده می توان خوردیک هفته بهانه می توان کرد
هان تا به موافقت برآریماز مغزِ خمِ گرفته سر گرد
هر کو سرِ پایِ خم نداردگو هم چو زمانه گردِ سر گرد
چون لاله کنیم از پیالهرویی که شده ست چون گلِ زرد
زان می که ز عکسِ پرتوِ اواز چوبِ سیه برون دَمَد ورد
زان می که پلنگِ هیبت اوبا عقل کند چو شیر ناورد
بر سنگ زدیم شیشۀ ناماز ننگِ وجودِ ناز پرورد
چون فایده نیست چند نالیماز جورِ رقیبِ ناجوان مرد
هیهات که صرصرِ ملامتطوفان ز وجودِ ما برآورد
ما پختۀ کارگاهِ عشقیمگو عقل مکوب آهنِ سرد
بیزار شدیم از نزاریماییم و حریفِ دُردیِ درد