شمارهٔ ۴۲۶

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: هیدارد۷ بیت

یکی را دوست می دارم که چون من سد رهی داردندانم تا ز حالِ من کم و بیش آگهی دارد

گرم سر می رود نتوانم از کویش گذر کردنخداوندست و بر جان و دلم فرمان دهی دارد

خیالِ محض بین باری کزو وصلی طمع دارممحال اندیش را سودا چنین بر ابلهی دارد

چو رشکِ آفتاب و غیرتِ سروست چون گویمجمالِ آفتاب و قامتِ سروِ سهی دارد

که دیده ست آرزومندی چو من مظلوم کز هجراندرونی از شکایت پر ولی مغزی تُهی دارد

صبا گر فرصتی یابی بگو آرامِ جانم رانزاری چشم بر راهت به امیّدِ بهی دارد

وگر باور نمی داری بیا بنگر به چشمِ خودکه از سودایِ شفتالوت رویِ چون بهی دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و محبت خود به یک معشوق صحبت می‌کند و احساساتی عمیق و درونی را بیان می‌کند. او به زیبایی‌های معشوقش می‌پردازد و می‌گوید که عشقش همچون آفتاب و محبتش به مانند قامت سرو است. شاعر از درد و رنج ناشی از دوری معشوق نیز می‌گوید و به حسرت و آرزوی وصال اشاره دارد. در نهایت، او از صبا می‌خواهد که پیامی برای معشوقش برساند و بر امیدش نسبت به دیدار او تأکید می‌کند. این احساسات تماماً نشان‌دهنده حالتی از شور و عشق عمیق است که در دل شاعر وجود دارد.