شمارهٔ ۴۱۴

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اندارد۹ بیت

هم چو من دل بری که جان داردکس ندانم که در جهان دارد

دل برِ من مگر همه جان استنه چو انسان که جسم و جان دارد

چشم او گر نه سر به سر شوخ استپس چرا هم چو روح آن دارد

باده و انگبین و آبِ حیاتهر سه اندر یکی مکان دارد

ور نداری ز من قبول آنککوثر اندر لب و دهان دارد

به حقیقت اگر بگویم راستصفت و صورتِ جنان دارد

سخت بد خوست با نکوروییراستی عادتی چنان دارد

چون نزاری هزار مملوکشسرِ خدمت بر آستان دارد

هر چه در چشمِ پاک بازآیدتا به جان جمله در میان دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی است و شاعر از دل و احساساتی سخن می‌گوید که فراتر از ظاهر انسان‌ها هستند. او بیان می‌کند که عشق، جان دارد و نه تنها یک جسم بی‌روح است. در اینجا تشبیهاتی به کار رفته که نشان می‌دهد زیبایی و روح به طور عمیق به هم مرتبط هستند، و این زیبایی می‌تواند در چیزهای مختلفی چون باده و آب حیات که نماد زندگی و شادی هستند، ظهور کند. همچنین شاعر به نقد رویکردهای سطحی و ظاهرنگری در محبت و زیبایی می‌پردازد و تأکید می‌کند که حقیقت عمیق‌تر و پنهان‌تر از آن است که فقط با چشم غیرمسلح قابل دیدن باشد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که در هر چیزی که دیده می‌شود، حقیقتی درونی و جان‌دار نهفته است.