شمارهٔ ۴۱۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اندارد۱۱ بیت

فراقِ یارِ سفر کرده رویِ آن داردکه قصدِ جانِ منِ زارِ ناتوان دارد

دلِ سبک سرم از جان ملال خواهد کردمگر که بختِ سبک سارِ سرگران دارد

غلامِ هم نفسی ام که یک نفس با منفرو نشیند و رازِ دلم نهان دارد

وصال پای ز من در کشید و یار برفتفراق بر منِ بی چاره دست از آن دارد

چه صعب تر ز جدایی بود میانِ دو دوستکه این بر آن دلِ مشتاقِ مهربان دارد

به جان رسیده ام ای دوست جانِ مشتاقمکجا شدی که روان نظر روان دارد

ز مرگ بی تو نترسم خدای می داندبلی که بی تو مرا زندگی زیان دارد

بیا که دیده جگر بی تو در کنار نهادببین که با تو کنارم چه در میان دارد

کنارِ وصلِ توم از میانِ دل بایدغمِ میانِ توم از میانِ جان دارد

فضایِ کلبۀ من بی تو دوزخ است بلیبهشت نور ز دیدارِ دوستان دارد

همین و بس که نزاریِ خویش خواندی اممرا دگر چه غمِ دوزخ و جنان دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از فراق و جدایی محبوب سخن می‌گوید و احساسات عمیق خود را به تصویر می‌کشد. او از درد و رنج ناشی از دوری می‌نالد و به یاد محبوبش زندگی را بی‌معنا می‌داند. دلش به شدت برای وصال و نزدیکی به او تنگ شده و می‌گوید که جدایی بین دو دوست چه سخت و دشوار است. شاعر با اشاره به بی‌پناهی و تنهایی‌اش در غیاب محبوب، فضایی تاریک و آکنده از غم را ترسیم می‌کند و او را به بازگشت دعوت می‌نماید تا زندگی‌اش دوباره روشن شود. در نهایت، شاعر به طعمی از جهنم در غیاب محبوب و بهشتی در حضور او اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند جای خالی محبوبش را پر کند.