شمارهٔ ۳۷۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انت۷ بیت

بیا و بوسه بده از آن لبان خندانتکه در دلم زدی آتش به آب دندانت

به ابروان خوش آشفته کردی ام با خودچه دید خواهم از آن چشم های فتانت

مرو دمی بنشین تا شکستگان‌ فراقخبر کنند ز حال دل پریشانت

کسی برای خدا با تو بر نمی گویدکه چند ناز کنی بر نیازمندانت

امید نیست که رحمت کنی و نرم شودبه آتش دم گرمم دل چو سندانت

مگر شبی چو زبان داده ای به روز آرمبه خلوت ار نکند بخت من پشیمانت

چه باشد ار ز سر مرحمت نزاری راشبی به خانه بری یا دمی به بستانت

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از محبوب خود می‌خواهد که بوسه‌ای از لبان خندان خود به او بدهد، چرا که لبان او در دلش شعله‌های عشق را برافروخته است. او به زیبایی‌های محبوب و تأثیر آن بر روی احساسات خود اشاره می‌کند و از او می‌خواهد لحظه‌ای در کنار او بماند تا از حال دلش باخبر شود. شاعر بیان می‌کند که هیچ کس به خاطر خدا از او درخواست نخواهد کرد که بر نیازمندان ناز کند. او امیدی به رحم و نرمش محبوب ندارد و می‌داند که دلش به شدت تحت تأثیر عشق او قرار دارد. در انتها، شاعر آرزو می‌کند که آن محبوب یک شب، به او توجه کند و از مهر خود بهره‌اش دهد.