شمارهٔ ۳۶۲

وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)قافیه: امت۹ بیت

هر که ببیند تو را بدین قد و قامتباز نیاید به هوش تا به قیامت

جان و دل و دانش و خرد به تو دادیمدر حق ما بوسه ای نرفت کرامت

تا تو در آیی به باغ اگرچه ادب نیستپیش تو بر پای ، سروکرده اقامت

درد سرم می دهد پدر ز رندیدست بدار این چه علت است و علامت

بر عقب نیکوان مرو که نباشدحاصل شاهد پرست غیر ندامت

گفتم اگر قدرت خدا به تفرّجمی نگرم بی غرض بر این چه غرامت

طلعت یوسف ندیده ای پدر آخرسَترِ زلیخا چه می دری به ملامت

عشق برون تاخت از کمین و به تکلیفمملکت دل فرو گرفت تمامت

تن به بلا ده نزاریا که نبرده ستهیچ کس از کوی عشق سر به سلامت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی است و بیانگر جذابیت فرد مورد نظر و تأثیر عمیق او بر دل و جان شاعر است. شاعر می‌گوید که با دیدن معشوقش، عقل و شعور خود را از دست می‌دهد و همه چیز را فدای او می‌کند. او به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید حتی در باغ، ادب را نادیده می‌گیرد و در برابر او خود را کوچک می‌کند. همچنین، شاعر از درد و رنجی که عشق به او می‌دهد گلایه می‌کند و به جدایی و حسرت از معشوق اشاره دارد. در نهایت، او به خطراتی که عشق به همراه دارد، می‌پردازد و می‌گوید هیچ‌کس از مسیر عشق بی‌خطر نخواهد بود.