شمارهٔ ۳۶

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: سمرا۹ بیت

با یادِ دوستان ندهد هیچ کس مرابی یادِ دوستان نرود یک نفس مرا

مشتاقِ دوستانم تا می رود نفسهرگز ز سر برون نرود این هوس مرا

لبّیکِ دوست می زنم و مست می دومگو خواه محتسب زن و خواهی عسس مرا

حاجت به تیغ نیست بگویید با رقیبیک غمزه زان دو چشم پرآشوب بس مرا

با شاه گو بگوی که با دوستان دمیخوش تر ز تخت گاه تو آید حرس مرا

برمن به جز ولی همه ملک ار شوند خصمگو پوست در کشند زسر چون عدس مرا

من در قیامتم ز رقیبانِ کویِ دوستحاجت به حشر نیست دگر زین سپس مرا

سیلی چنین که می رود از دیده در کنارمعذورم ار به چشم در آید ارس مرا

تا وارهاندم ز نزاری دریغ اگربودی به توبه کردن دل دسترس مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و محبت دوستان خود اشاره دارد و بیان می‌کند که هیچگاه نمی‌تواند به یاد آنان نباشد. او از شوق و اشتياق خود به دوستان می‌گوید و اینکه همین یاد آنها سبب زنده نگه‌داشتن اوست. احساسات او به قدری عمیق است که حتی در مواجهه با دشمنان، فقط یاد دوستانش را در نظر دارد و به آن اهمیت می‌دهد. او می‌گوید که از صحبت با دوستانش بیشتر از هر چیز دیگر لذت می‌برد و برعکس، نزدیکی به آنها برایش ارزشمندتر از هر مقام و مکانی است. شاعر در انتها به عواطفش اشاره می‌کند و احساس می‌کند که حتی در روز قیامت هم هیچ نیازی به پاسخگویی از رقبایش ندارد، زیرا عشق و یاد دوستانش برایش بسنده است.