شمارهٔ ۳۳

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: اندمرا۸ بیت

یقینم که ضایع نماند مرازلالی به لب برچکاند مرا

اگر خواهد از تند بالای قهربه قعر جهنم دواند مرا

و گر خواهد از پای گاه عدمبه فردوس اعلا رساند مرا

به سلطانیّ ام ملک باقی دهنداگر بندۀ خویش خواند مرا

طفیل گدایان اویم اگربه تخت کیی برنشاند مرا

که داند مگر دایۀ صنعِ اوکه بهر چه می پروراند مرا

به کشتیِ همت نزاری مگرز بحرِ بلا بگذراند مرا

غلط می کنم زان که اوییِ اوز ماییِ ما وا رهاند مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به باورهای عمیق خود درباره سرنوشت و اراده الهی اشاره می‌کند. او معتقد است که خداوند هرگز او را رها نخواهد کرد، حتی اگر در مسیر قهر و عذاب قرار بگیرد یا به بالاترین درجات بهشت برسد. او خود را بنده خدا می‌داند و از این بابت خرسند است. همچنین، شاعر به نوعی وابستگی به خداوند را بیان می‌کند و تأکید دارد که فقط خداوند است که می‌تواند او را از مشکلات نجات دهد و به مقام‌های بالا برساند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که فقط خداوند می‌تواند او را از حالت "ما"ی انسانی به "او"ی الهی وا دارد.