شمارهٔ ۲۶۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ایدوست۸ بیت

یارب آن خلدست یا رویِ جهان آرایِ دوستیارب آن سروِ خرامان است یا بالایِ دوست

یارب آن عشق است یا مهرست یا شوق است چیستبند بر بندم چنین در بندِ سر تا پایِ دوست

دل دمی خرّم نباشد گر نبیند رویِ یاردیده در عالم نبیند گر نباشد رایِ دوست

دوست را بر جانِ من حکم است گو در جان نشینکز میانِ جان کنم بر دیده و دل جایِ دوست

فارغم از وعدهٔ فردا چو حالی حاضر استکی بود دیوانگان را طاقت فردای دوست

گر دمی ابرو ترش دارد به شیرینی رواستشورشی دارد به غایت تلخیِ صفرایِ دوست

دشمنم گو خونِ دل می خور که من در زیر چنگباده خواهم خورد بر رویِ جهان آرایِ دوست

خلق می گوید نزاری زندگی پر مشغله ستراستی پروایِ خلقم نیست جز پروای دوست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و زیبایی‌های دوست اشاره می‌کند و احساسات عمیق خود را دربارهٔ عشق و وابستگی به محبوب بیان می‌کند. او می‌گوید که زندگی بدون دیدن روی محبوب برایش بی‌معناست و به شدت تحت تاثیر وجود او قرار دارد. همچنین، او از دل‌تنگی و شوقی که نسبت به دوست دارد سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که هیچ چیز برایش مهم‌تر از محبوب نیست، حتی اگر دیگران زندگی پرمشغله‌ای داشته باشند. عشق به دوست، محور اصلی زندگی اوست و هیچ چیز نمی‌تواند این احساس را تحت تأثیر قرار دهد.