شمارهٔ ۲۶۸

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارایدوست۹ بیت

ز حد گذشت وز اندازه انتظار ای دوستهَلاک می شوم آخر روا مدار ای دوست

ز دیده در قدمِ صورت خیالِ تو دوشهزار دانه ی دُر کرده‌ام نثار ای دوست

شبی که بی تو به روز آورم به صد زاریبه خون دیده بگریم هزار بار ای دوست

دلم که معتکفِ قبله ی سلامت بودشده ست چون سرِ زلفِ تو بی قرار ای دوست

مرا مگوی که اسرارِ عشق محکم دارنداشتم دلِ خویش آخر استوار ای دوست

دلم ببردی و جان می بری ببر چه شوددریغ نیست چه داری دگر بیار ای دوست

مرا ز رویِ تو کآرامِ جانِ ممتحن استضرورت است جدایی نه اختیار ای دوست

فراغت است بحمدالله از وجودِ منتکه گشته ای تو به از من هزار بار ای دوست

عجب که نام نزاری چنین که مغروریبه خاطر تو درآید به روزگار ای دوست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عمق احساسات عاشقانه‌اش می‌پردازد و از دوستی که به او محبت می‌کند، می‌خواهد که به حال او رحم کند. او از شدت انتظار و عشقش به معشوق به حالت هلاکت رسیده و به انواع آزار و اندوه دچار شده است. شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و از مشکلات جدایی و دلشکستگی سخن می‌گوید. او به این نکته هم اشاره دارد که عشقش او را به شدت تحت تاثیر قرار داده و گریه‌هایش را ناشی از نبود معشوق می‌داند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که زندگی‌اش بدون معشوق دیگر قابل تحمل نیست و از او تقاضا می‌کند که به او محبت کند و او را فراموش نکند.