شمارهٔ ۲۶۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: یدایدوست۷ بیت

بدان خدای که مثلت نیافرید ای دوستکه در فراقِ تو کارم به جان رسید ای دوست

زمانه آنکه مرا دست می برید از توخوشا حیات اگرم سر نمی برید ای دوست

فراقت از که درآموخت رسم قصّابیکه پوست از منِ بیچاره در کشید ای دوست

در آفرینشِ من وقتِ صنعِ جان ایزدنخست مهرِ تو در کالبد دمید ای دوست

ز من چرا برمیدند عقل و صبر و شکیباگر وحوش ز مجنون نمی رمید ای دوست

مگر کسی که دلش نیست ورنه رقّت کردهر آفریده که فریادِ من شنید ای دوست

به روزگار حکایت کند نزاریِ زارقیامتی که ز نادیدن تو دید ای دوست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره دلتنگی و عشق عمیق به معشوق است. شاعر به معشوق خود می‌گوید که هیچ‌کس مانند او نیست و فراقش باعث زجر و رنج او شده است. او توصیف می‌کند که چگونه زمانه و زندگی‌اش تحت تأثیر بزرگترین غم زندگی‌اش یعنی دوری از معشوق قرار گرفته است. شاعر حسرت می‌زند که چرا عقل و صبرش را در این راه از دست داده و احساساتی چون وحشت و ناامیدی را تجربه کرده است. در نهایت، او بیان می‌کند که داستان رنج و دردش در طی زمان به حیاتش زنده خواهد ماند و یادآور فراق خواهد بود.