شمارهٔ ۲۶۳
ما دوست نداریم دگر هیچ به جز دوستگر دوست نه با دوست بود دشمنِ ما اوست
چه دشمن و چه دوست به جز او همه هیچاندگر اوست همه اوست و گر دوست همه دوست
خاکِ در او چیست مرا ماءِ معین استکنجِ غم او چیست مرا روضه مینوست
گر بار دهد یار وگرنه بکشم بارتا بار دهد بارکشی شیوه خوش خوست
آن را که خبر نیست زخود هرچه ازو گفتبیهوده دراییست اگر چند سخن گوست
مشنو که نصیبی ز وجودست عدم رااز مغز چه گوید که ندارد خبر از پوست
ای باد از آن زلفِ پر از چین که نسیمشدر نیفه هرچین حسدِ نافه آهوست
زان رایحه هر سوخته را آرزویی هستمارا هم ازو حاصلِ این مرتبه مرجوست
بویی به نزاری برسان هین که معیّندردِ دلِ او را نفسِ پاکِ تو داروست