شمارهٔ ۲۶۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: الازدوست۶ بیت

دِلا به عالمِ معنی طلب وصال از دوستوصالِ عالمِ صورت بود محال از دوست

نظر به دیده جان کن به دوست تا ببینیکه عین وصل بود صورتِ خیال از دوست

کدام صورت و معنی به دوست هیچ طمعمکن که باز نیابد کسی مجال از دوست

نفس نفس به غمش بیشتر تقرّب کنچه دل بود که به دیدن شود حلال از دوست

گرت رسد سرِ پایی به سنگِ ناکامیصبور باش به هر امتحان منال از دوست

زدستِ دوست نزاری بریز خون از چشمکه هست خون چنین ریختن حلال از دوست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره جستجوی وصال و نزدیکی به دوست (خدا یا محبوب) صحبت می‌کند. شاعر نشان می‌دهد که وصال واقعی در عالم معنا است و نه در شکل‌های ظاهری. او تأکید می‌کند که باید با نگاه به دل و جان، حقیقت دوست را دید و به ظواهر اکتفا نکرد. همچنین بیان می‌کند که برای نزدیک شدن به دوست باید با غم و مشکلات سازگار بود و صبوری پیشه کرد. در نهایت، شاعر از عشق و اشک که نشانه‌ای از عشق به دوست است، سخن می‌گوید و می‌گوید که ریختن خون از چشم در عشق به دوست، امری طبیعی و اجازه‌دار است.