شمارهٔ ۲۶۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ردوست۸ بیت

ای که جانم به فدایِ قد خوش منظرِ دوستکاش صد جان دگر داشتمی در خور دوست

روزها میگذرد تا خبرش نشنیدمچون کنم، با که بگویم که فرستم برِ دوست

دشمن اربا من ازین روی ترش خواهد داشتبس که من بوسه شیرین خورم از شکّرِ دوست

گر همه خلقِ جهان دشمنِ عاشق باشندهیچ غم نبود اگر دوست بود یاور دوست

ساقیا باده به یارانِ دگر ده نه به منکه مرا باده نباید مگر از ساغرِ دوست

یاسمن مشکن و گل پیش میاور که مراسرِ جان نیست درین باغ به جان و سرِ دوست

مطربا چنگ مسازید و مگویید غزلکه سر زهره ندارم به رخِ ازهرِ دوست

هرکه را حادثهیی افتد اگر واقعهییمرجعی دارد و بی چاره نزاری درِ دوست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر عواطف عمیق خود را نسبت به دوست و محبوبش بیان می‌کند. او ابراز می‌کند که جانش را برای زیبایی دوست فدای می‌کند و آرزو دارد که کاش جان‌های بیشتری داشت تا در راه او فدای کند. شاعر از مدت طولانی که خبری از دوست ندارد، نگران است و نمی‌داند با چه‌کسی این احساس را در میان بگذارد. او به دوست خود عشق می‌ورزد و حتی اگر همه دنیا دشمنان او باشند، از این بابت نگران نیست چرا که دوستی دارد که او را حمایت می‌کند. همچنین، او از ساقی می‌خواهد که نوشیدنی به دیگران بدهد، زیرا او تنها از ساغر دوست خود می‌نوشد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که مشکلات و بحران‌ها را می‌توان تنها با محبت و عشق به دوست پشت سر گذاشت و برایش هیچ چیز مهم‌تر از دوستی نیست.