شمارهٔ ۲۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: وسرا۱۱ بیت

ساقی ز بامداد روان کن کئوس راتا گردنان نهند به پیشت رئوس را

زنگار غم به صیقل می بستر از پگاهصفوت چنین دهند ذوات و نفوس را

وقت سحر چو بانگ برآرد خروس صبحتو نیز هم به بانگ درآور خروس را

کنج فراغ گیر که در کاینات نیستشایسته تر ز می کده جایی جلوس را

زنهار می مده به گرانان تندخویبوسه چه لایق است و موافق دبوس را

از محتسب مترس که او نیز می‌خوردعاقل به خویشتن ندهد ره فسوس را

مالک کند به حشر مکافات محتسبرستم دهد جزا به سزا اشکبوس را

منسوخ کرد شیره رز در معالجتسغمونیا و تربد و مقل و فلوس را

تا می فروش رام تو باشد نزاریایک جو مخر زمانه تند شموس را

فرمان نبرد و پی رو رای و قیاس شددر خام از آن گناه گرفتند توس را

خودبین مباش و باد مینداز در دماغغیرت شجاع راست نه طبل و نه کوس را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به دعوت به شادی و لذت از زندگی می‌پردازد. شاعر از ساقی می‌خواهد که صبحگاهان می را بیاورد تا غم و اندوه را از دل‌ها بزداید. او به زیبایی طبیعت و لحظات دلپذیر سحر اشاره می‌کند و تاکید می‌کند که تا زمانی که فرصت خوشگذرانی وجود دارد، باید از آن بهره برد. همچنین شاعر به هشدارهایی درباره‌ی افراد بدخوی و محدودیت‌های اجتماعی می‌پردازد و به این نکته اشاره می‌کند که انسان باید خود را از قید و بندها آزاد کند و از آنچه که موجب خوشی‌اش می‌شود، لذت ببرد. در نهایت، او بر این نکته تاکید می‌کند که فرد نباید خود را دست کم بگیرد و باید افتخار به شجاعت و شخصیت خود داشته باشد.