شمارهٔ ۲۳۶
مرا از روی خوبان ناگزیرستنظر بر شاهدان چشمم منیرست
برو خاطر به یاری ده که دایمدلِ صاحب نظر جایی اسیرست
مریدی کو جوانی در بر آوردعجب گر دیگرش پروای پیرست
نثارِ یک قدم در پایِ محبوباگر صد جان برافشانی حقیرست
تو گر باور نمی داری که بی دوستبخواهی مرد ما را دل پذیرست
اگر بی دوست خواهد بود فردوسهوایِ باغ طوبا زمهریرست
به جانان زندۀ باقی توان بودکه جان ها را از آن جا ناگزیرست
به صورت نقشِ شیرین داشت فرهادبلی بر سنگ و ما را در ضمیرست
نزاری دایه در خواب است و تو طفلبگریی خون گرت حاجت به شیرست