شمارهٔ ۲۳۷
به دیدار توام چندان نیازستکه شرحش چون شبِ هجران درازست
دگر خوابم نمی گیرد که تا روزهمه شب چشمم از اندیشه بازست
نیازم در نمی گیرد همانادرِ امّید مشتاقان فرازست
تو می دانی و من اسرار معلومکسی دیگر نداند کاین چه رازست
وفا می کن که جانِ اهل معنیفدایِ راهِ یارِ پاک بازست
بناز از کام رانی بر جوانیکه بر ماهت به خوبی جای نازست
مرا بر صبر تلقین می کند عقلولیکن عشق می گوید مجازست
برآید کارها بی سعی مخلوقنیاز بی دلان با بی نیازست
ز مولا استعانت کن نزاریکه در هر حال مولا کارسازست