شمارهٔ ۲۱۹

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ارست۷ بیت

گر از دل باز گویم بیقرار استوگر از دیده خونش در کنارست

اگر عقل است سودای دماغ استوگر خاطر پریشان روزگارست

نه روزم جز قلم کس همزبان استنه شب الّا خیالم راز دارست

مگر هم سایه بامن همنشین استمگرهم ناله با من سازگارست

وفا از هرکه جویم بی نشان استجفا از هرکه گویم بیشمارست

عفا اللّه غم که با من در همه حالمیان آب و آتش یار غارست

نزاری پیش از این بودی به زاریکنون باری به زاری های زارست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساس بی‌قراری و غم عمیق خود سخن می‌گوید. او از دل‌تنگی‌هایش در روز و شب می‌نالد و می‌گوید که هیچ‌کس را ندارد که با او هم‌صحبت باشد یا به دردش گوش دهد. احساس تنهایی و وفای بی‌نشان را مورد اشاره قرار می‌دهد و از جفایی که از دیگران می‌بیند، گله می‌کند. همچنین، غم را که همیشه همرا‌ه اوست، توصیف می‌کند و به وضوح نشان می‌دهد که در میانه‌ی زندگی پر از چالش‌ها، هنوز هم در حالت رنج و زاری قرار دارد. در نهایت، او از حال و روز خود با ناله‌ای پر غم یاد می‌کند.