شمارهٔ ۲۱۳
خلاف وعده کردن ناپسندستببین کز وعده ی وصلِ تو چندست
مده دشنام ناخوش بوسه ای دهچه زهرم می دهی آنجا که قندست؟
بترس از چشم شور و ابروی تلخکه از نامحرمان بیم گزندست
به آتش برفشان گه گه سپندیکه دفع چشم بد دود سپندست
علاجِ دردِ بی آرامِ من کُنببخشا بر دلی کو دردمندست
به کوته دیده گویید ای مشنّعبلای عقل بالای بلندست
مرا گویی مرو دنباله ی عشقنمیدانی که در حلقم کمندست
خطیب از دوستانم گو حدیثیکرا پروای چندین وعظ و پندست
که در بند بلای قامت دوستهمه عضو نزاری بند بندست