شمارهٔ ۱۹۱

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ست۱۳ بیت

شب هجران تباه اندر تباه استجهان برچشمِ من چون شب سیاه است

چه می گویم سوادچشمم آخرچنین روشن نه زان رویِ چو ماه است

نبودم یک نفس از دوست خالیوگر بودم خدابر من گواه است

چنانم هر چه فرمایی چنانمچه گوید بنده حاکم پادشاه است

گر از من در وجود آید گناهینه آخر نورِ چشمم عذر خواه است

به سروِ قامتِ او بخش ماراکه طوبا اهلِ جنّت را پناه است

زمن بستان مرا تا بی تو با مننماند هیچ وگر ماند تباه است

تو بپذیرم که بی بخشایش توعبادت خانه من پر گناه است

مرا اکنون خبر کردنداگر نهمحبت درمیان از دیر گاه است

نمی دانم چه می گویم چه گویمحجابِ آتشِ سوزان گیاه است

نیازم هم رسد روزی به بالامسیح درد ناکان دودِ آه است

نزاری در مقامِ سرفرازیترابِ مقدمِ مردانِ راه است

کسی را گر معیّن نیست موعودچه غم دارم بحمدالله مرا هست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و حسی شاعر در شب هجران و دوری از معشوق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که این شب تاریک و پر از غم است و او هیچ گاه از دوست خالی نبوده است. او تأکید می‌کند که هر گونه گناهی از او سر بزند، تنها به خاطر نور چشمش است که از او عذرخواهی می‌کند. شاعر در حسرت حضور معشوق است و می‌گوید که بدون او هیچ چیزی برایش نمی‌ماند. عشق و محبت او همواره در دلش وجود دارد، اما حجاب‌های مختلف مانع از درک واقعی آن می‌شوند. او در نهایت به امید آینده‌ای روشن و روزی بهتر اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر کسی در راه بیداری معین نیست، او با خداوندش راضی است.