شمارهٔ ۱۹۰

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: یناست۸ بیت

شاد کن جان من که غمگین استرحم کن بر دلم که مسکین است

روی بنمای تا نظاره کنمکآرزوی من از جهان این است

دل بیچارگان به وصل دمیشادمان کن که نیک غمگین است

گه گهم یاد کن به دشنامیسخن تلخ از تو شیرین است

بی رخت دین من همه کفر استبا رخت کفر من همه دین است

دل به تو دادم و ندانستمکه تو را ناز و کبر چندین است

ننوازی و بس بیازاریآخر ای دوست این چه آیین است

کینه بگذار و مهربانی کنکه نزاری نه در خور کین است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوست خود می‌خواهد که به او آرامش و شادی بخشد، چرا که دلش غمگین و دردمند است. او از دوست می‌خواهد که با یک نگاه یا خیری، دل بیچارگان را شاد کند و یادآوری می‌کند که یاد او حتی در دشنام هم شیرین است. شاعر بیان می‌کند که بدون وجود محبوب، ایمانش پوچ و بی‌معناست و عشقش به او باعث می‌شود که از کفر به دین برسد. او ابراز می‌کند که نسبت به محبوبش نادانسته دل باخته و از رفتار ناخوشایند او ناراحت است. در نهایت، از دوستش می‌خواهد که کینه را کنار بگذارد و با مهربانی رفتار کند، چرا که این رفتار ناپسند است.