شمارهٔ ۱۸۸

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: یناست۶ بیت

کنون که قبله ی من روی آن نگارین استسجود پیش رخ او کنم که راه این است

نماز من چو در این قبله طاعت است و قبولز خاک قبله ی خود ساختن چه آیین است

چو روی دوست بود فارغم ز قبله ی غیراگر چه کفر تو باشد ولی مرا دین است

چو دیر هست چه جویم نشان صومعه بازکه کنج صومعه ها مسکن مساکین است

نگنجد این سخن اندر دهان ناقص عقلکه این سخن نه برازای مرد خود بین است

نزاری و می و معشوق و کنج دیر مغانطریق عاقل و مجنون بی غرض این است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و ارادت نسبت به محبوب می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که قبله‌گاه او تنها چهره محبوبش است و برای او سجده و عبادت می‌کند. او تأکید می‌کند که نیایش او تنها به خاطر وجود محبوب است و نه به خاطر مکان‌های مذهبی دیگر. شاعر همچنین می‌گوید که اگرچه ممکن است دیگران به این عشق دین نداشته باشند، اما برای او این عشق مهم‌ترین اصل است. او از جستجوی نشانه‌های مذهبی در مکانه‌هایی چون صومعه‌ها دوری می‌کند، زیرا آنجا مکان مسکینان است و عشقِ واقعی را درک نمی‌کند. در پایان، شاعر اشاره می‌کند که راه عاشق و عاقل فرقی ندارد و هر دو در عشق راستین مشترک هستند.