شمارهٔ ۱۴۰۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: باخرکویی۶ بیت

بر سر راهِ توام روز و شب آخر کوییپیش تر زآن که رسد جان به لب آخر کویی

خود نگویی که مرا همْ‌نفسی بود برفتهم‌ْدمت را نفسی واطلب آخر کویی

دوستان را نپسندند به دشمن‌کامیخود ز من باز مکن بی سبب آخر کویی

چنگ برگیر و بیا کز اثر زاری منزهره در سوک نشست از طرب آخر کویی

ظن نبردم که شکیبت بود از من چندینهمه دم بوده ای ای بُل‌عجب آخر کویی

یا وفا یا ملکی پیشِ نزاری بفرستورنه برخیز و بیا بر عقب آخر کویی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احوالات شاعری می‌پردازد که در جستجوی وصل و یاری است. شاعر در غم فراق معشوق خود در روز و شب به سر می‌برد و از او می‌خواهد که در جستجویش بیاید. او از دوستان انتقاد می‌کند که چگونه نمی‌توانند در برابر دشمنان به شادی برسند و به یاد می‌آورد که وقتی یار او را ترک کرده، چقدر دردناک بوده است. شاعر در عین حال بر وفاداری و محبت معشوق تأکید می‌کند و از او می‌خواهد که یا وفا داشته باشد یا به او خبر دهد. در نهایت، او خواستار بازگشت و وصال معشوق است.