شمارهٔ ۱۳۹۵

وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)قافیه: ایی۱۳ بیت

ای مونس روزگار تنهاییبر ما شب هجر چند پیمایی

در نزع فتاده ام نظر بر درتدبیرِ وداع کن چه می پایی

بر بویِ تو جانِ رفته باز آمدگر با سر کشته ی فراق آیی

جاروبِ رهت کنند گیسو راگر بخرامی، بتان یغمایی

در دیده کشند خاک نعلینتصاحب نظران برایِ بینایی

مولایِ منی و میدهم حجّتگر بستانی به من هیولایی

برخیز و قیامت آشکارا کنای قامت آفت شکیبایی

نی نی بنشین وگرنه برخیزدفریاد ز بی دلانِ شیدایی

هیهات که طالبِ نظر دارداز پرده اگر جمال بنمایی

رفتم به طبیب گفتم ای در طبمشهور جهانیان به دانایی

درد دل نازک نزاری رادرمان چه کنم دوا چه فرمایی

نبضم بگرفت . گفت آهستهزین دل چه کنند خاصه سودایی

زنهار که بی دلی از این بهترپرهیز کن از حریف هرجایی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس تنهایی و اشتیاق به وصال محبوب است. شاعر از غم و فراق خود سخن می‌گوید و به محبوبش می‌گوید که با آمدن خود، زندگی و شور و حال را به او برگرداند. او دوست دارد تا در کنار محبوبش باشد و از درد فراق رهایی یابد. همچنین شاعر به تمسخر عواملی که ممکن است بر دوستی‌ها و روابط آسیب بزنند، اشاره می‌کند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که تنها بودن بهتر از بودن در کنار افرادی است که درک و همدلی ندارند. این شعر در دل خود ترکیبی از احساس عشق و غم را به تصویر می‌کشد.