شمارهٔ ۱۳۴۷

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: وی۹ بیت

مرا چیزهایی نمودند رویکه با کس نگفتند کآن را بگوی

بگفتند و گفتیم و نشنود کسهمین است معنیِ سنگ و سبوی

به جز روی او نیست رویی دگرجزاین روی رویِ دگر نیست روی

همه جان و دل هر چه جز جان و دلنه جان است و دل بل که سنگ است و روی

مرا مُسکراتی ست در وجد عشقکه از من مخواه آن و از من مجوی

مکن عیب بر دل بداده ز دستکه سیلاب ناگه درآید به جوی

درین بحر غُسلی به رغبت برآربرو چرکِ نفس از طبیعت بشوی

نمی دانی ای تن فرو داده خواربه چوگان و دورانِ محنت چو گوی

که عشق نزاری به هر شش جهاتندا می کند از در و بام و کوی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر به زیبایی و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که چیزهایی را دیده که نمی‌توان با دیگران به اشتراک گذاشت. او بیان می‌کند که تنها چیزی که ارزش دیدن دارد، روی معشوق است و باقی چیزها بی‌معنی‌اند. وی از جریانات درونی خود در عشق سخن می‌گوید که از آن نمی‌توان خواست یا جستجو کرد. شاعر همچنین به اهمیت پاک‌سازی دل و طبیعت اشاره می‌کند و می‌گوید که باید در این عشق غوطه‌ور شد و از درد و سختی‌های زندگی آگاه بود. او عشق را همچون ندا و صدا می‌داند که در همه جا جاری است.