شمارهٔ ۱۳۴۶
مرا تا دلی هست جانم تویینه خود این جهان کآن جهانم تویی
چه گویم ز دین و دل ای جانِ منچو جانم تویی این و آنم تویی
نمی خواهم از تو بریدن به جسمازیرا که پیوندِ جانم تویی
گر از من بپرسند جانِ تو کیستروانی بگویم روانم تویی
منم آن که بسیار گویم ولیکچو اسرار گویم زبانم تویی
ز من هر چه صادر شود آن منمترا بی تو من چون ندانم تویی
به هر جا روی در رکابت منمبه هر جا روم هم عنانم تویی
اگرچه ز عشقت بمردم ولیکحیاتِ دلِ ناتوانم تویی
مرا نیست با بود و نابود کاریقینم توی و گمانم تویی
نزاری چه پیدا کند بر تو چونهمه آشکار و نهانم تویی